Śruba kotwiąca jest modelowana w podobny sposób jak śruby konstrukcyjne. Śruba jest zamocowana po jednej stronie bloku betonowego. Jej długość, Lb, używana do obliczania sztywności śruby, jest przyjmowana jako suma połowy grubości nakrętki, grubości podkładki, tw, grubości płyty podstawy, tbp, grubości podlewki lub szczeliny, tg, oraz wolnej długości zakotwionej w betonie, przyjmowanej jako 8d, gdzie d jest średnicą śruby. Współczynnik 8 jest edytowalny w ustawieniach normy. Wartość ta jest zgodna z Metodą Składnikową (EN1993-1-8); wolna długość zakotwiona w betonie może być modyfikowana w ustawieniach normy. Sztywność na rozciąganie jest obliczana jako k = E As / Lb. Diagram obciążenie–odkształcenie śruby kotwiącej przedstawiono na poniższym rysunku. Wartości zgodne z ISO 898:2009 zestawiono w tabeli oraz w poniższych wzorach.
Diagram obciążenie–odkształcenie śruby kotwiącej
gdzie:
- A – wydłużenie
- E – moduł sprężystości Younga
- Ft,Rd – obliczeniowa nośność śruby na rozciąganie
- Rm – wytrzymałość na rozciąganie
- Re – granica plastyczności
Sztywność śruby kotwiącej na ścinanie jest przyjmowana jako sztywność śruby konstrukcyjnej na ścinanie.
Śruby kotwiące z wysięgnikiem
Kotwy z wysięgnikiem mogą być sprawdzane jako etap budowy przed podlaniem podstawy słupa lub jako stan docelowy. Kotwa z wysięgnikiem jest projektowana jako element prętowy obciążony siłą poprzeczną, momentem gnącym oraz siłą ściskającą lub rozciągającą. Kotwa jest zamocowana po obu stronach; jedna strona znajduje się 0,5×d poniżej poziomu betonu, druga strona w środku grubości płyty. Długość wyboczeniowa jest konserwatywnie przyjmowana jako dwukrotność długości elementu prętowego. Stosowany jest plastyczny wskaźnik wytrzymałości przekroju. Siły w kotwie z wysięgnikiem są wyznaczane przy użyciu analizy metodą elementów skończonych. Moment gnący zależy od stosunku sztywności kotew i płyty podstawy.
Kotwy z wysięgnikiem – wyznaczanie ramienia sił i długości wyboczeniowych; sztywne kotwy stanowią bezpieczne założenie
