Projektowanie z uwzględnieniem pojemności plastycznej jest częścią sprawdzenia sejsmicznego i zapewnia, że złącze ma wystarczającą zdolność do odkształceń.
Celem projektowania z uwzględnieniem pojemności plastycznej jest potwierdzenie, że budynek wykazuje kontrolowane zachowanie plastyczne, aby uniknąć zawalenia podczas trzęsienia ziemi na poziomie obliczeniowym. Oczekuje się, że przegub plastyczny pojawi się w elemencie dyssypatywnym, a wszystkie elementy niedyssypatywne złącza muszą być w stanie bezpiecznie przenosić siły wynikające z uplastycznienia elementu dyssypatywnego. Elementem dyssypatywnym jest zazwyczaj belka w ramie momentowej, ale może nim być również np. płyta czołowa. Współczynnik bezpieczeństwa nie jest stosowany dla elementów dyssypatywnych. Do elementu dyssypatywnego przypisuje się dwa współczynniki:
- γov – współczynnik nadwytrzymałości – EN 1998-1, pkt 6.2; zalecana wartość to γov = 1,25; edytowalny w materiałach
- γsh – współczynnik umocnienia odkształceniowego; zalecane wartości to γsh = 1,2 dla belki w ramie momentowej, γsh = 1,0 w pozostałych przypadkach; edytowalny w operacji
Diagram materiałowy jest modyfikowany zgodnie z poniższym rysunkiem:
Zwiększona wytrzymałość elementu dyssypatywnego umożliwia wprowadzenie obciążeń powodujących pojawienie się przegubu plastycznego w elemencie dyssypatywnym. W przypadku ramy momentowej i belki jako elementu dyssypatywnego, belka powinna być obciążona przez My,Ed = γovγshfyWpl,y oraz odpowiadającą siłę poprzeczną Vz,Ed = –2 My,Ed / Lh, gdzie:
- fy – charakterystyczna granica plastyczności
- Wpl,y – plastyczny wskaźnik wytrzymałości przekroju
- Lh – odległość między przegubami plastycznymi na belce
W przypadku złącza niesymetrycznego belka powinna być obciążona zarówno momentami gnącymi dodatnimi, jak i ujemnymi oraz odpowiadającymi im siłami poprzecznymi.
Blachy elementów dyssypatywnych są wyłączone ze sprawdzenia normowego.
