Redukcja przekroju poprzecznego jest wykonywana automatycznie dla konstrukcji zdefiniowanych jako belka lub złącze ramowe (zdefiniowane przez oś x i przekrój poprzeczny). Ta modyfikacja jest automatycznie stosowana dla przekrojów o bardzo szerokich półkach (rys. 11). Opiera się na założeniu, że pole naprężeń ściskających rozchodzi się od ściany pod kątem 45°. Wspomniana zredukowana szerokość jest więc maksymalną szerokością zdolną do przeniesienia obciążeń
Należy pamiętać, że metoda wyznaczania szerokości współpracującej półki zastosowana w CSFM różni się od metody podanej w 5.3.2.1 EN 1992-1-1 (2015) lub w 9.2.4.4 ACI 318-19. Poza geometrią, na szerokość współpracującą półki według Eurokodu wpływają bezpośrednio rozpiętości oraz warunki brzegowe konstrukcji.
W przypadku skosów leżących w płaszczyźnie poziomej (rys. 12) każdy skos jest dzielony wzdłuż swojej długości na pięć odcinków. Każdy z tych odcinków jest następnie modelowany jako ściana o stałej grubości, równej rzeczywistej grubości w połowie danego odcinka.
